Kerkmuren – zichtbaar en onzichtbaar

Kerkmuren – zichtbaar en onzichtbaar

De schoonheid van oude kerken

Kerkmuren, ze kunnen soms zo hoog zijn.

Oude kerken met een verleden van graven onder de vloer. Mooie houten banken, indrukwekkende zuilen, bewerkte bogen, prachtig gebrandschilderde ramen, mooie deuren en daarboven die enorme, hoge en dikke muren. Prachtig om te bezichtigen.

Onzichtbare kerkmuren

Helaas zijn er ook andere kerkmuren: onzichtbare kerkmuren.

Ze worden geplaatst door mensen met hun eigen regels. Als het nodig is worden ze bewaakt, beschermd en zelfs verdikt. Ze zijn hoog, net zo hoog als de muren van oude kerken, misschien nog wel hoger.

“Broeders en zusters,” wordt er gepreekt, “wij zijn de gemeente van Jezus Christus.” Maar dan wel de broeders en zusters binnen deze gemeente.

Zoals steden vroeger werden omringd door dikke muren om de vijand buiten te houden, zo worden deze muren nu opgericht om de gemeente binnen te houden. Naar binnen mag iedereen, naar buiten vooral niet.

Verdriet binnen gezinnen en kerkverbanden

Mensen die naar een andere gemeente overgaan, worden soms behandeld als overlopers die naar een vijandige partij zijn vertrokken. Het lijkt wel een oorlog, binnen gezinnen, families en kerkverbanden.

Het doet mensen verdriet.
Jezus huilde om Jeruzalem; wat zou Hij vinden van Zijn gemeente hier en nu?

Zout en licht in de wereld

(Mattheüs 5)

13 U bent het zout van de aarde; maar als het zout zijn smaak verloren heeft, waarmee zal het gezouten worden? Het deugt nergens meer voor dan om weggeworpen en door de mensen vertrapt te worden.

14 U bent het licht van de wereld. Een stad die boven op een berg ligt, kan niet verborgen zijn.

15 En ook steekt men geen lamp aan en zet die onder de korenmaat, maar op de standaard, en hij schijnt voor allen die in het huis zijn.

16 Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, die in de hemelen is, verheerlijken.

Gebed en volharding

(Efeziërs 6:18)

18 Terwijl u bij elke gelegenheid met alle gebed en smeking bidt in de Geest en daarin waakzaam bent met alle volharding en smeking voor alle heiligen.

Een kritische spiegel

Zijn wij dat zout dat smaak geeft?
Zijn wij die lamp in een wereld vol geestelijke duisternis?
Zijn wij een licht voor mensen die dat licht niet hebben?

Is ons doel als gemeenten om God te verheerlijken, of vooral onszelf?

“...ons soort mensen… hier wordt het ware evangelie gepreekt… wij zijn de gemeente, de uitverkorenen…”

En dan dat Schriftwoord:

15 …en de voeten geschoeid met de bereidheid van het evangelie van de vrede.

De bereidheid tot vrede,  maar hoe vaak zitten we wekelijks in de kerk met een achtergrond van gescheurde families en gewezen broeders en zusters die nu binnen andere kerkmuren zitten?

Eenheid boven muren

Laten wij naar buiten, naar de wereld, eenheid laten zien. Over de kerkmuren heen.

Of zijn die muren te dik en te hoog?
Zijn we zo bezig met ons eigen kerkje, onze eigen levens en onze eigen rechtzinnigheid dat we vergeten naar onze naaste om te zien?

Gelovigen, wij allen zouden eenheid moeten uitstralen naar de wereld.
Om van Jezus te getuigen, mogen er geen onzichtbare muren zijn.

Ik wil u oproepen te bidden dat wij leren over deze muren heen te kijken, eenheid in Jezus Christus te zien en elkaar niet te veroordelen op basis van ons kerkverband, maar gezamenlijk de liefde tot God te belijden.

Greetje Jansen