“We zijn niet beter, we doen beter.”
Dat zei ooit de voorganger op de kansel in mijn jeugd. Hij vergeleek het kerkvolk met de dames die het oudste beroep van de wereld uitoefenen in onze hoofdstad. Blijkbaar heeft het diepe indruk op me gemaakt, want ik weet het nu nog. Eén van de weinige dingen die is blijven hangen.
Nog steeds weet ik niet of ik het met die uitspraak eens ben, of ik nu werkelijk zoveel beter doe. Er gaat geen dag voorbij waarop ik niet dingen doe die beter konden. Als gelovige voel ik een grote verantwoordelijkheid, waaraan ik niet altijd, of zeg maar gerust: bijna nooit, volledig voldoe.
Zijn we niet gewoon mensen?
Je zult misschien zeggen: “Ja, wij kunnen ook niet perfect leven, we zijn ook maar mensen.”
Dat zal ik volledig met je beamen.
Misschien zeg je ook: “God is liefde; Hij zal niet zomaar iemand laten vallen.”
Dat is zeker waar.
En dan hoor ik weer anderen zeggen hoe goed God voor hen is geweest, hoeveel zegeningen ze hebben ontvangen. Prachtig! Wat een getuigenissen. We knikken, we bespreken het, ons geweten wordt gesust… en we leven rustig verder.
Maar hebben we niet méér verantwoordelijkheid?
Luisteren we werkelijk naar wat God van ons vraagt?
Of luisteren we eerder naar de stem van de grote tegenstander, die ons influistert dat we ons geen zorgen hoeven te maken, dat we het best goed doen, ook al kan het hier en daar wat beter?
Terugvallen en terugkeren
Mijn persoonlijke ervaring is dat zodra ik achterover ga hangen, denk dat het wel goed komt, en luister naar de verkeerde stem, het zeker niet beter met me gaat. Dan verval ik meer en meer, en kom ik steeds verder van God af te staan.
Maar zodra ik opnieuw mijn weg naar God zoek, is Hij er weer. Dan voel ik me als de verloren zoon die terugkeert naar zijn Vader, en de Vader staat al op hem te wachten.
Zo wacht God op ons.
Psalm 37:3–4
3 Vertrouw op de HEERE en doe het goede;
Bewoon de aarde en voed je met trouw.
4 Schep vreugde in de HEERE;
dan zal Hij je geven wat je hart verlangt.
Greetje Jansen